il at

[i:l]

  1. Halk, ilat adamlar.

    • Ol öz pukaralygyna garaman, il bähbidi bardyr öýden ýerinde janyny aýamaýardy. (B. Kerbabaýew, Aýsoltan)

    • Iller bir eýýäm pagta gitdiler. (A. Durdyýew, Saýlanan eserler)

    • Gülläp ösýän Türkmenistan ilinden şöhret saňa, dokuzynjy gurultaý! (Ata Salyh, Saýlanan eserler)

    • Ýigit öýlendirilende, onuň gelniniň milletine, iline seredilmeýär. («Görogly» eposy)

    • Il oňlasa-atyňy soý. (nakyl)

    • Il agzy keramat. (nakyl)

    • Il aglak bolsa, doňuz depä çykar. (nakyl)

    • Il bilen gelen-toý-da baýram. (nakyl)

    • Il agzyn ýygyp bolmaz, çelek agzyn- bogup. (nakyl)

  2. Ýurt, watan.

    • Artyk ele düşmän, il aşyp bilermi? (B. Kerbabaýew, Aýgytly ädim)

il bolmak

Dostlukda, parahatçylykda, gowy aragatnaşykda ýaşamak.

ilden çykmak

Il arasynda dowam edýän däp-düzgünden, kada-kanundan çykyp bir iş etmek.

  • Men ilden çykan mülhit bilen sud öňünde durmagy özüme namys bilýän. («Sowet edebiýaty» žurnaly)

ile meňzeş etmek

  1. Bir zady idili ýerine ýetirmek.

  2. Öýli -- işiikli etmek, öýermek.

    • Aýu, kakasy Annagulyny hem ile meňzeş edip goýbereli. (A. Durdyýew, Saýlanan eserler)