kül-peýekun kül-pe‧ýe‧kun

[kül-peýeku:n]

  1. Dyr-pytrak bolup döwlen, kül-uşak, maýda-maýda bolan.

    • Gap-çanak kül-peýkun bolup ýatyrdy.

  2. Derbi-dagyn etmek, ýykan-ýumran etmek.

    • Duşmanyň esasy goranmak liniýasy, kül-peýkun edilmese, ol beýiklige baryp bolmajakdy. (A. Gowşudow, Saýlanan eserler)

    • Eý siz, ýaraglaryňyzy taşlaň-da, eliňizi galdyryň, bolmasa galaňyzy kül-peýkun ederin! («Sowet edebiýaty» žurnaly)