kökelmek kö‧kel‧mek işlik

  1. Mes bolmak, keýpiň kök bolmak, keýpiň artmak.

    • Pýotryň şeýle bir keýpi kökeldi, hat-da begenjinden şol gije onuň ukusy hem tutmady. (A. Gowşudow, Mähri-Wepa)

    • Keýpimiz kökeldi. («Ýaş Kommunist» gazeti)

  2. Keselden açylyp daýanmak, sagadyna çykmak, sagalmak, gowulaşmak.


Duş gelýän formalary
  • kökeldi
  • kökeler
  • kökelerde
  • kökelerden
  • kökelerdir
  • kökeleri
  • kökelerinden
  • kökelerini
  • kökelýän