köke kö‧ke

[kö:ke]

  1. Çagajyklar üçin kiçijik külçe ýaly edilip bişirilýän çörek.

  2. Süýji, ýag we süýt ýaly zatlar goşulyp bişirilýän peçene.

    • Içi gantly, süýji kökeli gapjagazlary goýup, çykyp gitdi. (G. Kulyýew, Köpetdagyň aňyrsynda)

    • Kempir iýýär köke hem süýtli külçe. (A. S. Puşkin, Ertekiler)


Duş gelýän formalary
  • kökeden
  • kökedir
  • kökeler
  • kökelerde
  • kökelerden
  • kökelerdir
  • kökeleri
  • kökelerinden
  • kökelerini
  • kökeleriň
  • kökeli
  • kökesi
  • kökesine
  • kökesini
  • kökesiniň
  • kökä
  • kökäm
  • kökämem
  • kökäni
  • kökäniň