[kö:şek]
Düýäniň bir ýaşa ýetmedik balasy.
Ýüz düýeden alýar hem ýüz köşegi, Elli kürre berýär, elli eşegi. (Nury Annagylyç, Saýlanan eserler)
Köşeginden aýra düşen, Gura düýe gitdi bozlap. (Çary Aşyr, Poemalar)
Göçme manyda Söýlüp, oňat görlüp çagalara, oglanlara aýdylýan söz.
Şonuň ýaly, köşegim, men özüm dogumly ýigitleri gowy görýärin. (N. Saryhanow, Saýlanan eserler)
Soňuna çekimli ses bilen başlanýan goşulmalar ýa-da -räk goşulmasy goşulanda, sözüň soňundaky dymyk çekimsiz degişli açyk çekimsizine öwrülýär.
Meselem köşek - köşegi.