hüjüm hü‧jüm

  1. Duşmany ýok etmek, ony basmak maksady bilen goşunyň aktiw çozuşy, öňe edýän hereketi.

    • Hüjüm edip her tarapdan kän ýagy, Lenç edildi depeleriň topragy. (A. Kekilow, Saýlanan eserler)

  2. Bir maksat bilen edilýän hyjuwly hereket.

    • Ýöne size tarap güýçli hüjüm başlandy welin, oturyp bilmän gaýdyberdim. (B. Pürliýew, Ilkinji gün)

    • Dumly-duşdan Jully körüň üstüne hüjüm başlandy. (A. Gowşudow, Powestler we hekaýalar)

psihik hüjüm

Sustuny basmak, dowla düşürmek üçin edilýän hüjüm.


Duş gelýän formalary
  • hüjümde
  • hüjümden
  • hüjümdi
  • hüjümdigini
  • hüjümdir
  • hüjümdäki
  • hüjüme
  • hüjümi
  • hüjümin
  • hüjüminde
  • hüjüminden
  • hüjümine
  • hüjümini
  • hüjüminiň
  • hüjümiň
  • hüjümiňiz
  • hüjümler
  • hüjümlerde
  • hüjümlerden
  • hüjümlere
  • hüjümleri
  • hüjümlerinde
  • hüjümlerinden
  • hüjümlerine
  • hüjümlerini
  • hüjümleriniň
  • hüjümleriň
  • hüjümli