dikleşmek dik‧leş‧mek işlik

  1. Art aýaklarynyň üstüne galyp garpyşmak.

    • Uruşýan itler dikleşip, biri-birine agyz saldylar.

  2. Ýüzbe-ýüz bolup sögüşmek, aýdyşmak, dawalaşmak.

    • Men iň soňunda onuň bilen dikleşmäge mejbur boldum. («Sowet edebiýaty» žurnaly)


Duş gelýän formalary
  • dikleşdi
  • dikleşen
  • dikleşende
  • dikleşerli
  • dikleşip
  • dikleşmegiň
  • dikleşmekden
  • dikleşmeli
  • dikleşmäge
  • dikleşmändim
  • dikleşýän