delil de‧lil

[deli:l]

Bir zady subut etmek üçin getirilýän esas, bahana, sebäp.

  • Agronom onuň üstünden köp deliller getirip, Merediň adyna hat ýazdy. («Sowet edebiýaty» žurnaly)

  • Ol özüni aklamak üçin onlarça deliller getirýärdi. (B. Pürliýew, Ilkinji gün)

delil tapmak

Bahana, sebäp tapmak.

Duş gelýän formalary
  • delilden
  • delildigini
  • delildir
  • delile
  • delilem
  • delili
  • delilim
  • delilinden
  • deliline
  • delilini
  • deliliniň
  • deliliň
  • deliliňi
  • deliliňiz
  • deliller
  • delillerdendir
  • delillerdir
  • delillere
  • delillerem
  • delilleri
  • delilleridi
  • delillerimiz
  • delillerimiziň
  • delillerinde
  • delillerindäki
  • delillerine
  • delillerini
  • delilleriniň
  • delilleriň
  • delilleriňizi
  • delilleriňiziň
  • delilli
  • delilliginiň
  • delillik
  • delillilik
  • delilsiz
  • delilsizem
  • delilsizlik
Sözlük geziji