belleşmek bel‧leş‧mek işlik

  1. Biri bilen bir zat hakynda öňünden gepleşmek netijesinde belli bir ylalaşyga gelmek.

    • Biz belleşilen ýere bardyk. (N. Pomma, Sebäbini soň bildim)

    • Biz sagat altyda duşuşmagy belleşdi.

  2. Bellik edişmek, bellik goýuşmak.


Duş gelýän formalary
  • belleşdi
  • belleşdik
  • belleşeli
  • belleşen
  • belleşer
  • belleşip
  • belleşipsiň
  • belleşmek