[a:zyk]
Iýmit üçin gerek bolan önüm, iýmit.
Bular çölde goýun bakyp ýörkäler, bularyň azyklary tükenýär. («Türkmen halk ertekiler ýygyndysy»)
Ilat üçin senagat we azyk harytlary hem şol ýoldan daşalýar. («Sowet edebiýaty» žurnaly)
Soňuna çekimli ses bilen başlanýan goşulmalar ýa-da -rak goşulmasy goşulanda, sözüň soňundaky dymyk çekimsiz degişli açyk çekimsizine öwrülýär.
Meselem azyk - azygy.