uçramak uç·ra·mak işlik

  1. Duş gelmek, duşmak, sataşmak.

  2. Duçar bolmak, sezewar bolmak, sataşmak, ýolukmak.

    • Bu biçäre bir bela uçran bolara çemeli. («Mydam taýýar» gazeti)

    • Üsti açyk harabalarda bularyň hemmesi öýken keseline uçrar. (M. Ibrahimow, Ol gün geler)


Duş gelýän formalary
  • uçrady
  • uçradyk
  • uçradylar
  • uçradym
  • uçradyň
  • uçradyňmy
  • uçrajagyna
  • uçrajak
  • uçrajakdygynyň
  • uçraly
  • uçramady
  • uçramagy
  • uçramagymyzyň
  • uçramagyna
  • uçramagyny
  • uçramagynyň
  • uçramagyň
  • uçramagyňy
  • uçramak
  • uçramakdan
  • uçramaklary
  • uçramaklarynyň
  • uçramaly
  • uçraman
  • uçramanyň
  • uçramaz
  • uçramazdan
  • uçramazyndan
  • uçramaýandygyny
  • uçramaýanyny
  • uçran
  • uçranda
  • uçrandan
  • uçrandygy
  • uçrandygyny
  • uçrandyr
  • uçranlar
  • uçranlara
  • uçranlary
  • uçranlaryndan
  • uçranok
  • uçrany
  • uçranym
  • uçranymyzdan
  • uçranyny
  • uçranyň
  • uçrap
  • uçrapdy
  • uçrapdym
  • uçrapdyr
  • uçrapdyrlar
  • uçrar
  • uçrardy
  • uçraryn
  • uçrarys
  • uçrasa-da
  • uçrasam
  • uçrasaňyz
  • uçraýan
  • uçraýanlar
  • uçraýanlarda
  • uçraýany
  • uçraýar
  • uçraýardy
  • uçraýarlar
  • uçraýma