huş at

[hu:ş]

Adamyň sagdyn aňy, ýady, öz bolşuna, duýgusyna akyl ýetirijilik ukyby.

  • Ol nämedir bir zady huşuna saljak bolýan ýaly küýlenip otyrdy. (G. Kulyýew, Köpetdagyň Anyrsynda)

Ýazuw düzgüni

Menlik ýöňkemaniň -um, -umyz, senlik ýöňkemäniň -uň, -uňyz goşulmalary goşulýar.

Meselem huş - huşum, huşuň.

başyňdan huşuňy uçurmak

Biriniň ýa-da bir zadyň güýçli täsiri ýetmek, aljyramak.

huşuna gelmek

Aňyna gelmek, özüne gelmek, akylyna aýlanmak.

  • Artyk öz huşuna geldi. (B. Kerbabaýew, Aýgytly ädim)

huşuny almak

Aljyratmak, çaşyrmak.

  • Meniň gyzym huşuny aldyraýypdyr öýdýärin! Heý günde ýüz gezek hem salam bolarmy?! («Türkmen Pýesalary»)

huşuň gitmek

Ýatkeşligiň peselmek, aňynyň gaçmak.

  • Aý, Görogly, Seniň huşuň gidipdir! («Görogly» eposy)

huşuň göçmek

Huşuň gitmek, huşuň başyňdan aýrylmak.

  • Emma onuň başy aýlanyp, huşy göçdi. (A. Gowşudow, Köpetdagyň eteginde)

huşuňy ýitirmek

Näme edýäniňi bilmän aljyramak, alňasamak, gyssanmak, özüňi ýitirmek.

  • Aýna özüni Artygyň gujagyna oklanda, bütin huşuny ýitirdi. (B. Kerbabaýew, Aýgytly ädim)