hüş

Sessiz-üýnsüz, ýuwaş bolmaklyga ündelip aýdylýan ses, ümlük.

  • Meret küýki öz-özüne çalaja «hüş» diýip aşak oturýar. (N. Pomma, Sebäbini soň bildim)

  • Hüş, çagajyklar, indi siz ýatyň, uklaň!

Ýazuw düzgüni

Menlik ýöňkemaniň -üm, -ümiz, senlik ýöňkemäniň -üň, -üňiz goşulmalary goşulýar.

Meselem hüş - hüşüm, hüşüň.