[gümra:]
Geplemän, sessiz-üýnsüz oturan, lal ýaly bolup oturan.
Bu gürrüň gozgady gümra ýigidi. («Sowet edebiýaty» žurnaly)
Gezen-derýa, oturan gümra. (nakyl)
Bir zada aşa meşgul, öz işi bilen başyna gaý.
Nury özbaşyna gümra bolup ýörendigi üçin, daşyndakylaryň näme işleýändiginden habary ýokdy. (N. Saryhanow, Saýlanan eserler)
Her kim öz halysyny germek bilen gümrady. (A. Gowşudow, Köpetdagyň eteginde)