elin e‧lin

[eli:n]

Öz eliň bilen, öz gatnaşmagyň bilen öz erkiň bilen, hususy özüň, hut özüň.

  • Ol olaryňkyny-da elin barlap, agşamaralar keýpi kök hem süňňi ýeňil halda öýüňe gelipdi. (N. Saryhanow, Saýlanan eserler)

  • Ol haty elin okatdyryp eşitmekçi bolup barýanlygyny aýtdy. (N. Saryhanow, Saýlanan eserler)


Duş gelýän formalary
  • elinde
  • elindedi
  • elindedigine
  • elindedigini
  • elindediginiň
  • elindedir
  • elinden
  • elindäki
  • elindäkileri
  • eline
  • elinedir
  • elinem
  • elini
  • elini-de
  • elinidir
  • eliniň
  • eliniňdir
  • eliniňem
  • eliniňki
  • elinje
  • elinlerini
  • elinligiň
  • elinlik
  • elinlikde