dost

[do:st]

1. Biri bilen özara ynamlylyk, söýgülilik, wepalylyk gatnaşygynda bolan adam, ýoldaş.

   • Şu obada iki sany garyp, dost maşgala ýaşaýardylar. (A. Gowşudow, Saýlanan Eserler)

   • Puşkiniň metbugatda birinji peýda bolan eseri «Şahyr Dostuma» diýen şygrydyr. (A. S. Puşkin, Saýlanan Eserler)

   • Gahryman dostlarynyň düşüp öňüne, Arladyp maşynyn sürýär ileri. (A. Kekilow, Saýlanan Eserler)

   • Dostuň aýybyny ýüzüne aýt. (Nakyl)

   • Dogry dost kinesiz bolar, bolşuňy ýüzüňe diýer. (Nakyl)

   • Dostuňy egleme, nepden galmasyn; duşmanyň saklama, syryň bilmesin. (Nakyl)

2. Ýoldaşyňa ýa-da başga birine ýüz tutulyp aýdylýan söz.

   • Dost, biraz aýak çek!