dost

[do:st]

  1. Biri bilen özara ynamlylyk, söýgülilik, wepalylyk gatnaşygynda bolan adam, ýoldaş.

    • Şu obada iki sany garyp, dost maşgala ýaşaýardylar. (A. Gowşudow, Saýlanan eserler)

    • Puşkiniň metbugatda birinji peýda bolan eseri «Şahyr Dostuma» diýen şygrydyr. (A. S. Puşkin, Saýlanan eserler)

    • Gahryman dostlarynyň düşüp öňüne, Arladyp maşynyn sürýär ileri. (A. Kekilow, Saýlanan eserler)

    • Dostuň aýybyny ýüzüne aýt. (nakyl)

    • Dogry dost kinesiz bolar, bolşuňy ýüzüňe diýer. (nakyl)

    • Dostuňy egleme, nepden galmasyn; duşmanyň saklama, syryň bilmesin. (nakyl)

  2. Ýoldaşyňa ýa-da başga birine ýüz tutulyp aýdylýan söz.

    • Dost, biraz aýak çek!

Ýazuw düzgüni

Menlik ýöňkemaniň -um, -umyz, senlik ýöňkemäniň -uň, -uňyz goşulmalary goşulýar.

Meselem dost - dostum, dostuň.

arasyndan gyl geçmez dost

Örän gowy görüşýän dost.

  • Aman poşçy bilen Sähediň we olaryň maşgalalarynyň arasyndan gyl geçmez dostluklary şeýledi. (A. Gowşudow, Mähri-Wepa)