ýüp

  1. Ýüňden, çöpürden we ş. m. işilip, ýük, mal-gara daňmak üçin ulanylýan bag, tanap.

    • Çep gapyda iki kültem gara ýüp bilen göle hamyndan edilen bir tirkiş asylgy durdy. (B. Kerbabaýew, Aýgytly ädim)

    • Gandym düýäni derrew çökerdi, ýüplerini çekip daňyşdyrdy. («Pioner» žurnaly)

    • Ahyry «ýüp syrylyp, toýnukdan geçer», gelip derňelmän, hiç zat edilmez -- diýip, başga biri jogap berdi. (A. Gowşudow, Mähri-Wepa)

    • Ýüp syrylyp, toýnukdan geçer. (nakyl)

  2. Haly dokamak üçin ýüňden egrilen sapak, eriş.

    • Dürli ýüpden haly -- horjun dokýarsyň. (N. Pomma, Saýlanan eserler)

    • Käte çekip garryň igenç -- gepini, Özümiz reňkläp halyň ýüpüni. («Sowet edebiýaty» žurnaly)

Ýazuw düzgüni

Menlik ýöňkemaniň -üm, -ümiz, senlik ýöňkemäniň -üň, -üňiz goşulmalary goşulýar.

Meselem ýüp - ýüpüm, ýüpüň.

ýüpsüz daňmak

Wada berip, wagtynda gelmezlik, köp garaşdyrmak.

ýüpüniň üstünde odup goýup bolmazlyk

Ynam edip bolmazlyk, jan ynanyp bolmazlyk, bil baglap bolmazlyk.

  • Onuň ýüpüniň üstünde odun goýup bolmaz -- diýip, bütin oba gürrüň edýärdi. (A. Gowşudow, Powestler we hekaýalar)